Wyszukarka znalazła 138 rezultatów dla słów: Warszawa PWN

z m@ila wiadomość od dr I. Werner

dr Iwona Werner
PEDAGOGIKA II ROK, STUDIA STACJONARNE

PROGRAM ZAJĘĆ
PSYCHOLOGIA SPOŁECZNA
(WYKŁAD, 45 GODZIN)

1. Wprowadzenie do psychologii społecznej. Przedmiot, zakres i metody badawcze psychologii społecznej. Sytuacja minimalnego wpływu społecznego. Zjawisko facylitacji i hamowania społecznego.
2. Człowiek – istota społeczna. Czynnik społeczny w rozwoju człowieka. Proces socjalizacji i jego mechanizmy (naśladowanie, modelowanie, kary i nagrody, identyfikacja, internalizacja). Wpływ sytuacji społecznych na procesy poznawcze i emocjonalne oraz na zachowanie się jednostki.
3. Poznanie społeczne. Reprezentacja poznawcza świata i jej organizacja: kategoryzacja społeczna, schematy, heurystyki wydawania sądów.
4. Rozumienie i wyjaśnianie procesów i zdarzeń społecznych. Procesy atrybucji. Spostrzeganie ludzi. Czynniki wpływające na kształtowanie się obrazu drugiej osoby. Uwarunkowania trafności percepcji.
5. Spostrzeganie siebie. Społeczna geneza obrazu własnej osoby. Autoatrybucja. Poznawanie siebie poprzez interakcję społeczną. Ocena odzwierciedlona. Teoria porównań społecznych. Ingracjacja.
6. Konformizm. Mechanizmy prowadzące do konformizmu. Sytuacyjne i osobowościowe wyznaczniki podatności na wpływ społeczny. Posłuszeństwo wobec autorytetu i jego uwarunkowania. Obrona przed naciskami autorytetu.
7. Procesy zachodzące w grupach społecznych. Pojęcie grupy, podstawowe właściwości. Wpływ grup na jednostkę. Podejmowanie decyzji w grupie. Syndrom myślenia grupowego. Proces polaryzacji. Wpływ mniejszości na większość.
8. Konflikty interpersonalne i międzygrupowe. Rodzaje konfliktów. Geneza sytuacji konfliktowych: różnica interesów, społeczna kategoryzacja, różnice światopoglądowe. Analiza dynamiki konfliktu interpersonalnego. Możliwości zapobiegania konfliktom.
9. Atrakcyjność interpersonalna. Wyznaczniki atrakcyjności: wygląd, zalety, podobieństwo, przysługi, komplementy, kooperacja. Teorie atrakcyjności interpersonalnej: wymiana społeczna i równość. Mechanizmy oddziaływania atrakcyjności: reguła skojarzenia i zjawisko pławienia się w cudzej chwale.
10. Zachowania prospołeczne. Indywidualne i sytuacyjne przesłanki zachowań prospołecznych. Teoria wymiany społecznej. Zjawisko kumulacji ignorancji i rozproszenia odpowiedzialności. Konsekwencje udzielenia pomocy.
11. Zachowania antyspołeczne. Sytuacyjne uwarunkowania agresji. Społeczne uczenie się a agresja. Przemoc a środki masowego przekazu. Sposoby redukowania przemocy.
12. Dehumanizacja stosunków międzyludzkich we współczesnym społeczeństwie. Problem anonimowości w relacjach międzyludzkich. Wpływ poczucia dezindywidualizacji na zachowanie człowieka. Funkcje i techniki dehumanizacji.
13. Postawy jako aprioryczna ocena ludzi, obiektów i pojęć. Zagadnienia definicyjne, struktura postaw, cechy i geneza postaw. Wpływ postaw na zachowanie. Oddziaływania mające na celu zmianę postaw.
14. Uprzedzenia, stereotypy i dyskryminacja. Zdefiniowanie uprzedzeń, stereotypizacji i dyskryminacji Przyczyny powstawania uprzedzeń i stereotypów. Koncepcja „kozła ofiarnego”. Sposoby redukowania uprzedzeń.

Lektury obowiązkowe:
Aronson, E., Wilson, T.D., Akert, R.M. (1997). Psychologia społeczna. Serce i umysł. Poznań, Zysk i S-ka [podstawowy podręcznik].
Aronson, E. (1994). Człowiek istota społeczna. Warszawa, PWN.
Wosińska, W. (2004). Psychologia życia społecznego. Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Lektury uzupełniające:
Aronson, E. (red.) (2002). Człowiek istota społeczna. Wybór tekstów. Warszawa, PWN.
Cialdini, R. (1996). Wywieranie wpływu na ludzi. Teoria i praktyka. Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Domachowski W., Kowalik S., Miluska J. (1984). Z zagadnień psychologii społecznej. Warszawa, PWN.
Krahe, B. (2004). Agresja. Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Leary, M. (2005). Wywieranie wrażenia na innych. O sztuce autoprezentacji. Gdańsk, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
Mika, S. (1984). Psychologia społeczna. Warszawa, PWN.
Nelson, T. D. (2003). Psychologia uprzedzeń. Gdańsk, GWP.
Skarżyńska, K. (1981). Spostrzeganie ludzi. Warszawa, PWN.
Wojciszke B. (2004). Człowiek wśród ludzi. Zarys psychologii społecznej. Seria: Wykłady z Psychologii, tom 8. Warszawa, Wydawnictwo Naukowe Scholar

Skopiowane z Wirtualnej Polonii.

**********************************

Transatlantyk" jest parodią polskiej literatury romantycznej

Oświadczenie skierowanie do Prezesa Rady Ministrów Pana Jarosława Kaczyńskiego

Z przykrością przyjąłem decyzję uchylającą przez Rząd rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 3 lipca 2007 roku dotyczącą lektur szkolnych poprzez włączenie do kanonu lektur twórczości Witolda Gombrowicza. Uwzględnione przez Rząd RP zastrzeżenie znalazło wyraz w usankcjonowaniu postmodernistycznego modelu kultur, którego prekursorem w literaturze był właśnie Gombrowicz, a którego zwolennikiem wydaje się być minister Ujazdowski. Minister Ujazdowski przeżywa satysfakcję ponieważ jak stwierdził ani czarny ani czerwony, ideologiczny punkt widzenia nie będzie miał wpływu na dobór lektur. Skoro nie czarny i nie czerwony, to pozostaje jeszcze nijaki, który wydaje się być najbliższy mentalności ministra kultury.

Wprowadzony do kanonu lektur „Transatlantyk” jest parodią polskiej literatury romantycznej, gdzie „niezłomność emigranta broniącego swych ideałów przeciwstawił (Gombrowicz – JS) libertyńskiemu rozpasaniu i Proteuszowej naturze argentyńskiego multimilionera-homoseksualisty” (cyt. za Jerzym Jarzębskim; Wielka Encyklopedia PWN. Tom X., Warszawa 2002).

Dla Gombrowicza wszelkie kanony, normy, obyczaje a także wartości religijne zawisły w próżni i zostały pozbawione autorytetu. Jakby w opozycji do tego wszystkiego posługuje się dziwacznym stylem, skrajnymi dziwactwami, obsesją, składającymi się na niespójne i inkoherentne wizje świata, czego przykładem może „Ferdydurke”. Zdaniem Gombrowicza współczesny człowiek odrzucając Boga, stał się wreszcie wyzwolony, wolny
i dowolny i zaczął stwarzać siebie według siebie i innych. Wyzwala się z narzuconego mu zewnętrznego „stroju społecznego” jakim była kultura, religia i ideowość. Poszukuje „nowego stroju” dostosowanego na jego indywidualną miarę. Tym zewnętrznym strojem wobec „nagości” człowieka nie mogą być jednak wartości tradycyjne. One utraciły już wartość kreatywną, ponieważ pętały człowieka w jego pędzie ku wyzwoleniu i usiłowały nagiąć go do własnych stereotypów. Stąd też Gombrowicz traktował kulturę jako „system ucisku, narzucający jednostce nieautentyczne idee i uczucia”. (patrz: Kazimierz Bolecki; Przewodnik po labiryncie. Wydawnictwo Literackie Kraków 1966).

Swoistą filozofię w tym wymiarze ludzkiej egzystencji uwidocznił Gombrowicz
w bluźnierczej „Pornografii”, ukazując rzekomy kryzys tradycyjnych wartości, które miały kiedyś zdolność jednoczenia ludzi ze sobą, ale w ponowoczesnej epoce stały się przeżytkiem. Wartości te zastępuje nowe spoiwo między Starymi a Młodymi kojarzące okrucieństwo z erotyzmem. (patrz; Jerzy Jarzębski).

Odrzucając tradycję dochodzi do wniosku, że człowiek nigdy z nikim i w żadnej sytuacji nie będzie sobą. Będzie zawieszony między starą i nową formą. W „Ferdydurce” ośmiesza szkołę nazywając ją więzieniem, zaś uczniów nazywa szczeniakami uwięzionymi
w szkolnych ławach i oddalonych od życia. Dochodzi do wniosku, że szkoła
i promowana w niej literatura zinfantylizowała go i zaciążyła na jego rozwoju. Stąd też jakby w proteście do dotychczasowej kultury własną twórczość szpikuje dziwacznymi stylami w których roi się od parafraz, aluzji, pastiszu, neologizmów językowych
i tautologii. Taka twórczość staje się pozbawiona koherentności, przez co czytelnik gubi się w treściowych labiryntach. (patrz; Ferydurke).

Prezentowany przez Gombrowicza człowiek został wyjałowiony z tradycyjnych wartości, nie odnajduje siebie w nowym świecie, który równie jak on jest nieuporządkowany, przypadkowy i chaotyczny. Biorąc pod uwagę niezrozumiałą, czy trudną do zrozumienia twórczość Gombrowicza, oscylującą często na pograniczu normy, twórczość nie wspomagającą osobowej formacji, lecz ukazującą ludzką samotność, bezsensowną egzystencję i wewnętrzne rozdarcie (schizejn) – zachodzi pytanie, czy sensownym jest umieszczać ją w kanonie lektur szkolnych, które winny kreować i wychowywać,
a nie relatywizować i zubażać.

Argumenty wysuwane przez ministra Ujazdowskiego, że chodzi w tym przypadku o uwzględnienie hierarchii dokonań literackich oraz szacunek dla polskiej literatury emigracyjnej wydają się być przykładem czczej racjonalizacji, będącej próbą poszukiwania racjonalnych motywów dla usprawiedliwienia kontrowersyjnej twórczości. Tak naprawdę, nie tyle chodzi w tym przypadku o szacunek dla polskiej literatury, ile o nową propozycję wychowawczą wyjałowioną ze sprawdzonych, wielowiekowych
i powszechnych wartości.

Pozostaję z wyrazami szacunku
Jan Szafraniec
Senator RP

JĘZYK FORMALNY (ang. formal language, niem. formale Sprache, fr. langage formel)

Niech będzie dany skończony zbiór symboli. Nazwijmy go alfabetem. Przykładami alfabetów są dwuelementowy zbiór Σ={a,b} oraz zbiór cyfr D={0,1,...,9}.

Słowem nad alfabetem Σ nazywamy dowolny ciąg symboli należących do alfabetu Σ. Przykładowo, weźmy zbiór Σ={a,b}. Słowami nad Σ są słowa a, ab, abababa, aaabbb itp. Pierwszy z przykładów pokazuje, że pojedynczy symbol alfabetu jest również słowem. Do słów zalicza się również ciąg pusty (słowo długości zero) -- słowo to oznaczamy grecką literą ε lub Λ.

Przez Σ* będziemy oznaczać zbiór wszystkich słów nad alfabetem Σ.

Językiem formalnym L nazywamy dowolny podzbiór zbioru Σ*.

Należy zwrócić uwagę, że definicja języka formalnego nie mówi nic nt. semantyki i syntaktyki. Język formalny jest definiowany tylko i wyłącznie na gruncie leksykalnym. Stąd, jako przykłady języków formalnych można podać:

- język polski jako zbiór słów nad alfabetem łacińskim,
- zbiór wszystkich czasowników nad alfabetem łacińskim,
- zbiór wszystkich liczb nad zbiorem cyfr,
- dowolny alfabet,
- zbiór wszystkich słów Σ* nad danym alfabetem Σ.
- zbiór słów składających się tylko z litery a,
- zbiór składający się tylko ze słowa pustego,
- zbiór zdań języka polskiego nad alfabetem słów nad alfabetem łacińskim.

Ostatni przykład pokazuje, że alfabetami mogą być dowolne zbiory. Stąd, czasami jako definicję alfabetu podaje się po prostu dowolny niepusty zbiór.

Z językami formalnymi ściśle wiąże się pojęcie gramatyk formalnych oraz automatów -- za ich pomocą określa się syntaktykę języka.

Literatura:

- A. Blikle, Automaty i gramatyki. Wstęp do lingwistyki matematycznej, PWN, Warszawa 1971.

- J.E. Hopcroft, R. Motwani, J.D. Ullman, Wprowadzenie do teorii automatów, języków i obliczeń, tłum. B. Konikowska, PWN, Warszawa 2005. (Wyd. oryg.: Introduction to Automata Theory, Languages, and Computation, Addison-Wesley, 2001).

- S. Kowalski, A.W. Mostowski, Teoria automatów i lingwistyka matematyczna, PWN, Warszawa 1979.

- Z. Pawlak, Gramatyka i matematyka, seria Biblioteczka Matematyczna, PZWS, Warszawa 1965.

**********
Co zrobie w niedlugim czasie (lub mam nadzieje zrobic):
- dodam opis operacji na jezykach
- opisze co to sa gramatyki formalne, ich podzial, cechy charakterystyczne
- jak bede mial gramatyki to napisze o podziale jezykow i ich zawieraniach sie (hierarchia Chomsky'ego+inne przyklady)
- opisze dodatkowe formalizmy takie jak PCFG, HG, TAG, LIG, ktore ulatwiaja opis jezyka naturalnego
- byc moze kiedys napisze o formalizmie HPSG (jest on troche skomplikowany, ale potezny)
- poszukam w bibliotece czegos o historii teorii j. formalnych (albo pomecze wykladowce ;))
- napisze o problemach rozstrzygalnosci (tj. czy da sie odpowiedziec, czy dane slowo nalezy do jezyka, albo czy dana gramatyka je generuje) itp.

Geografia Ekonomiczna

K.Kuciński: Geografia ekonomiczna. Zarys teoretyczny SGH;
I.Fierla (red.): Geografia gospodarcza Świata. PWE, Warszawa 2005;
I.Fierla (red.): Geografia gospodarcza Polski. PWE 2004;
I.Fierla (red.): Geografia gospodarcza Unii Europejskiej. PWE 2006.

Historia Gospodarcza

Literatura obowiązkowa:
J. Kaliński - Historia gospodarcza XIX i XX wieku, Warszawa 2004;
A. Jezierski, C. Leszczyńska - Historia gospodarcza Polski, Warszawa 1997.
Literatura uzupełniająca:

Historia gospodarcza Polski 1939-1989, pod red. J. Kalińskiego, Warszawa 1996;
W. Morawski: Zarys powszechnej historii pieniądza i bankowości, Warszawa 2002.

Logika
Literatura obowiązkowa:
Z. Ziembiński: Logika praktyczna. Cz. I i II, wyd. różne.
T.Stępień: Logika. Zarys tematyki, SGH, 1996.

Literatura uzupełniająca:
K. Ajdukiewicz: Zarys logiki;
K. Ajdukiewicz: Logika pragmatyczna;
T. Kotarbiński: Logika dla prawników;
L. Borkowski: Elementy logiki formalnej; Mała encyklopedia logiki, red. W. Marciszewski.

Lub

Literatura obowiązkowa:
H. Rasiowa: Wstęp do matematyki współczesnej.
W. Marek, J. Onyszkiewicz: Elementy logiki i teorii w zadaniach.
B. Stanosz: Ćwiczenia z logiki.

Matematyka I
Literatura obowiązkowa:
W.Dubnicki: Matematyka - definicje, twierdzenia, zadania, DRUKPOL, Warszawa 2000.
S.Dorosiewicz, J.Kłopotowski, D.Kołatkowski: Matematyka, Wyd. SGH, Warszawa 2003.
J.Laszuk: Zbiór zadań z matematyki, Wyd. MAGIC, Warszawa 2003.

Literatura uzupełniająca:
W.Dubnicki, J.Kłopotowski, T.Szapiro: Analiza matematyczna. Podręcznik dla ekonomistów. PWN, Warszawa. L.Włodarski, L.Krysicki: Analiza matematyczna w zadaniach, Cz.I i II, PWN Warszawa.
J.Laszuk: Podstawy matematyki wyższej..., Wyd. MAGIC, Warszawa 2002.

Mikroekonomia I
Literatura obowiązkowa:
D.Begg, S.Fischer, R.Dornbusch: Ekonomia t. 1 i 3 PWE 2003
A.Samuelson, W.D.Nordhaus:Ekonomia t.1 i 2, PWN 1998

Nauka o Państwie
Literatura obowiązkowa:
P.Winczorek, Wstęp do nauki o państwie, W-wa 1998 i następne
E.Gdulewicz i in.,Ustroje państw współczesnych, Lublin'97.
Prezydent w państwach współczesnych, red. J.Osiński, W-wa 2000.
A.Sylwestrzak, Historia doktryn politycznych, W-wa.

Literatura uzupełniająca:
G.Sartori, Teoria demokracji, PWN, 1994.
J.S.Lipset Homo politicus.
Społeczne podstawy polityki. A.Redelbach i inni,
Zarys teorii państwa i prawa, PWN 1993,
Demokracje zachodnioeuropejskie, red.R.Herbut, A.Antoszewski, Wrocław 1997.

Podstawy Prawa
Literatura obowiązkowa:
Lewandowski J., Encyklopedia prawa w zarysie, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2004;
Lewandowski J., Prawo cywilne, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2005.

Literatura uzupełniająca:
Siuda W., Elementy prawa dla ekonomistów, wyd. Scriptum,
Poznań 2003; Radwański Z.,
Prawo cywilne, część ogólna, wyd C.H.Beck, Warszawa 2004.

Wprowadzenie do Informatyki Gospodarczej
Literatura obowiązkowa:
Hess Th. Oesterle H., Methoden des Business Process Reedesign Aktueller Stand und Entwicklungsperspektiven, w Theorie und Praxis der Wirtschaft, Huetting Z., 123, maj. 1995; Senn A.S. Information Technology in business, Principles, practices and opprtunnities, New Yersey, Prentice hall, 1995.

Literatura uzupełniająca:
Niedzielska E., Informatyka Ekonomiczna, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu;
Kisielnicki J. Gwiazda T., Wstep do informatyki w zarzadzaniu, Wydawnictwo UW, 2004.

Podstawy Finansów
Literatura obowiązkowa:
Finanse pod red. prof. Janusza Ostaszewskiego, Difin, Warszawa 2005;
System finansowy w Polsce, pod red. prof. Bogusˆawa Pietrzaka, PWN, Warszawa 2003.

Literatura uzupełniająca:
Teoretyczne podstawy reformy podatków w Polsce, pod red. prof. J. Ostaszewskiego, prof. Z. Fedorowicza, prof. T. Kierczyńskiego;
Finanse spółki akcyjnej, prof. J. Ostaszewski, dr T. Cicirko.

[u][b]1.czy ten spis jest aktualny?
2.które ksiazki wypozyczyc najlepiej?
3. Które ksiazki sa do logiki niematematycznej?
4. czy poza tymi ksiazkami korzysta sie z innych? [/b][/u]

Luneburg R.K., Matematyczna teoria optyki, PWN Warszawa 1993
(autor wyprowadza prawa optyki geometrycznej z równań Maxwella, nie słyszałem o innych pozycjach traktujących o tym)

TRAGEDIA GRECKA

1.Tragedia grecka – powstała w 2 połowie VI w. przed Chr. na terenie Attyki w Grecji. Jej geneza związana jest ściśle z uroczystościami religijnymi ku czci Dionizosa – boga wina i odradzającej się natury. Przedstawienia teatralne wystawiane były podczas Wielkich Dionizjów – świąt poświęconych Dionizosowi i obchodzonych corocznie w końcu marca. Pamiętamy, że na orchestrze, czyli na owalnym, ubitym placu stał ołtarz boga Dionizosa. Na placu tym występował chór wykonujący swe pieśni.

2. KATHARSIS ( gr. „oczyszczenie” ) – „ jedna z podstawowych kategorii antycznej estetyki, odnosząca się do celowego oddziaływania dzieła na samopoczucie odbiorców , związana z wierzeniami orfickimi, w których ważną rolę przyznawało się tańcowi i muzyce jako czynnikom umożliwiającym oczyszczenie z win uwięzionej w ciele duszy i pełne jej wyzwolenie. (...)
Pojęcie katharsis utrwaliło się w estetyce i teorii literatury dzięki Arystotelesowi, który w swej słynnej definicji tragedii ( zawartej w jego dziele „Poetyka” , rozdz. VI ) określił działanie akcji tragicznej na widza jako wzbudzanie doznań litości i trwogi, a zarazem „oczyszczanie” takich doznań. W ujęciu Arystotelesa ( ...) katharsis była najprawdopodobniej rozumiana nie jako uszlachetnianie uczuć widza, lecz jako wyzwolenie go od nich ; losy bohatera tragicznego pobudzają odbiorcę do niezmiernie intensywnego przeżycia litości i trwogi, a przez to pozwalają mu się od nich oswobodzić i osiągnąć spokój wewnętrzny” ( wg „Słownika terminów literackich ” pod red. J. Sławińskiego, Ossolineum, Wrocław 1988 ).

3. WINA TRAGICZNA – po grecku „ HAMARTIA ” – to błędne rozpoznanie i fałszywa ocena własnej sytuacji przez bohatera tragedii, który nieświadom istotnego sensu okoliczności, w jakich się znalazł, popełnia czyny prowadzące do dalszego zawikłania jego losu i do katastrofy.

4. HYBRIS – ( gr. ) – w tragedii antycznej zarozumiałość i zuchwałość bohatera, uniemożliwiająca mu właściwe rozpoznanie sytuacji, w której się znalazł ; płynąca z pychy i zaślepienia postawa będąca wyzwaniem wobec bogów, która ściąga nań nieuchronną karę. Inaczej: pycha, arogancja.

5. IRONIA TRAGICZNA – kategoria określająca działania tragicznego bohatera, którego czyny wbrew jego wiedzy i woli prowadzą nieuchronnie do katastrofy. Ironia tragiczna nazywana też bywa ironią losu i rozszerzana bywa na zjawiska spoza terenu sztuki. (Inna nazwa: ironia dramatyczna )

6.Inne terminy związane z tragedią :
- stychomythia – żywa wymiana zdań między dwiema postaciami, z których każda ma do dyspozycji jeden wiersz ( jedną linijkę tekstu ) ;
- kommos – pieśń w formie dialogu, wykonywana przez chór i postaci tragedii ( o charakterze żałobnym ) – lament chóru i aktora lub aktorów ;

7. BIBLIOGRAFIA :
A/ bibliografia podmiotowa ( czyli wykaz tekstów źródłowych ):

- Ajschylos, Sofokles, Eurypides, „Antologia tragedii greckiej” , wybrał i oprac. S. Stabryła [ w książce znajdują się dramaty: „Prometeusz w okowach” i „Oresteja” (Agamemnon, Ofiarnice, Eumenidy) Ajschylosa; „Król Edyp” i „Antygona” Sofoklesa; „Medea” i „Trojanki” Eurypidesa ; oraz obszerny wstęp i opracowania S. Stabryły poświęcone tragedii greckiej i utworom drukowanym w tej antologii ] , Wydawnictwo Literackie, Kraków 1989;
- Sofokles, „Antygona”, „Król Edyp”, „Elektra”, oprac. S. Srebrny, Ossolineum / De Agostini, Wrocław 2004 [ w książce znajdują się - oprócz tekstów Sofoklesa - opracowania tych 3 dramatów ] ;

B/ bibliografia przedmiotowa ( czyli różnego typu opracowania ) :

- H. D. Kitto, „ Tragedia grecka. Studium literackie ”, przeł. J. Margański , Wydawnictwo Homini , Bydgoszcz 1997 ;
- J. de Romilly, „ Tragedia grecka ”, przeł. I. Sławińska, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994;
- R. Flaceliere, „ Historia literatury greckiej ”, przeł. P. Sobczak, Wydawnictwo Antyk , Kęty 2004 ;
- S. Stabryła, „ Antyczna literatura grecka i rzymska ”, WSiP, Warszawa 2001 ;
- S. Stabryła, „ Historia literatury starożytnej Grecji i Rzymu ”, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 2002 ;
- Z. Kubiak, „ Literatura Greków i Rzymian ”, Świat Książki, Warszawa 1999 ;
- „ Słownik terminów literackich ” pod red. J. Sławińskiego, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 1988 ( lub inne wyd.) .

Witam wszystkich. TO mój pierwszy post na forum. Very Happy
Mam napisany konspekt ale szczerze powiedziawszy nie zadowala mnie on Rolling Eyes Myślałam o tym żeby zamiast Zbrodni i kary użyć Władcę pierścieni Powrót króla" Jednak boję się jakie pytania może zadać mi komisja;/ Chciałam przedstawić w konspekcie obraz ludzi Nieumarłych ale nie wiem czy to dobry pomysł.Ksiązkę czytałam już dawno i jeśli bym musiała to mogłabym przeczytac jeszcze raz ale boje sie że na niej polegnę
I mam jeszcze jeden dylemat jakie ksiązki mogę użyć w literaturze przedmiotu?? Szukałam ksiązki 100 bohaterów literackich jednak została juz wypożyczona u mnie w bibliotekach:/ Ma ktoś jakieś inne propozycje??
A tu konspekt do przejrzenia bardzo prosze o wskazówki co mogę zmienić!!Very Happy
.Literatura podmiotu.
1. "Dzieje Apostolskie" ,Pismo Święte Nowego Testamentu, Wydawnictwo Pallottinum -Poznań 1988
2. Adam Mickiewicz, "Pan Tadeusz" ,Wydawnictwo GREG ,Kraków 2005
3.Fiodor Dostojewski "Zbrodnia i kara" Wydawnictwo Prószyński I S-Ka
II. Literatura Przedmiotu:
1. Słownik języka polskiego tom I wydawnictwo PWN, Warszawa 1978
2. Lech Słowiński "Wędrówki po epokach literatury polskiej", Krajowa Agnecja Wydawnicza, Poznań 1987
3. Lech Słowiński Syntezy epok literackich, Wydawnictwo WAGROSs.c Poznań 1999
4. Zofia Lisiecka "Świat w cytatach" , Przedsiębiorstwo Handlowo-Wydawnicze ELAN wydanie I,Białystok
III. Ramowy plan wypowiedzi:
1. Motto
"Wieczna przemiana, która się w nas dokonywa,to jest życie.
Pola Gojawićzyńska

2.Teza
Dążenie do ekspijacji przez bohaterów literackich umożliwiająca osiągnięcie pełni człowieczeństwa.
3.Wstęp:
Obecność motywu przemiany wewnętrznej w licznych tekstach literackich jak również jej funkcja w życiu każdego z nas.
4. Kolejność prezentowanych argumentów:
a). Przemiana Szawła z dręczyciela chrześcijan w Pawła - wiernego wyznawcę nauk Chrystusowych.
- prześladowanie i wtrącanie do więzienia wyznawców Chrystusa
-uczestnictwo w kamieniowaniu św. Szczepana
-wydawanie wyroków śmierci na Katolików
-ukazanie się Zbawiciela jako moment przełomowy w biografii bohatera
-przyjęcie chrztu i zmiana imienia
-głoszenie nauk Chrystusa ,odbycie trzech misji,pomoc opętanej kobiecie
-uznanie Pawła za świętego
b).Jacek Soplica- bohater przechodzący wewnętrzną metamorfozę ze szlacheckiego warchoła w patriotę walczącego o niepodległosć.
-młodość obfitująca w liczne zabawy i awantury
-nieszczęśliwa miłość do Ewy Horeszczakówny przyczyną upadku moralnego bohatera
-morderstwo Stolnika przyczyną przyjęcia piętna zdrajcy
- początek drogi do całkowitej ekspijacji:wstąpienie do zakonu i przybranie imienia Robak, ocalenie od śmierci Hrabiego i Tadeusza, pomoc w organizacji powstania,
załagodzenie sporu między Soplicami a Hrabią, ocalenie zycia Gerwazemu
-całkowita rehabilitacja za grzechy oraz odznaczenie Soplicy pośmiertnym medalem Legii Honorowej
c.)Zbrodnia i kara
a) negatywny wpływ otoczenia na usposobienie Rodiona Romanowicza Raskolnikowa.
b) teoria Raskolnikowa o nadczłowieku , wyrażona w artykule "O zbrodni".
c) przemiana wewnętrzna po dokonaniu zabójstwa na lichwiarce
d) poznanie Soni; rozmowa o wskrzeszeniu Łazarza ważnym momentem w życiu obojga bohaterów.
e) wpływ Soni na decyzję Rodiona o przyznaniu się do winy.
f) zesłanie na Sybir; choroba Soni; uświadomienie sobie uczuć do dziewczyny przez Raskolnikowa.
g) powrót do wiary, wyrzuty sumienia, pokuta - elementami oczyszczenia bohatera.
5. Wnioski:
a).ponadczasowość motywu ekspijacji w literaturze
b).bohaterowie ulegają przemianie pod wpływem różnorodnych czynników
c).zdolność do ekspijacji to cecha każdego człowieka
d). przemiana wewnętrzna pozwala osiagnąc pełnię człowieczeństwa

Renesans J. Ziomka, PWN, Warszawa 1976, twarda oprawa 10 zł + koszty przesyłki.

Mam także inne książki, jeśli jesteś zainteresowana.

"bomby domowe" + "Preparatyka materialów wybuchowych i produktów pośrednich" - Wladyslaw Pawel Cetner
http://rapidshare.com/files/173304566/bombastik.rar

Władyslaw Paweł Cetner - Chemia I Technologia Materiałów Wybuchowych Preparatyka Materiałów Wybuchowych I Produktów Posrednich PDF
http://rapidshare.com/files/174285775/Cetner_-_Preparatyka.rar

Elsztejn Paweł - Młody Modelarz Rakiet - PWN 1975 Warszawa djvu
http://rapidshare.com/files/174287305/Elsztejn_Pawel_-_Mlody_Modelarz_Rakiet_-__PWN_1975_Warszawa.rar

Heger L - Encyklopedia Materialow Wybuchowych - wydanie 1 - WPW Warszawa 1979 PDF
http://rapidshare.com/files/174289131/Heger_L_-_Encyklopedia_Materialow_Wybuchowych_-_wydanie_1_-_WPW_Warszawa_1979.rar

Korzun M - 1001 Slow O Materiałach Wybuchowych i wybuchu - Warszawa 1983 djvu
http://rapidshare.com/files/174292072/Korzun_M_-_1001_Slow_O_Materialach_Wybuchowych_-_Warszawa_1983.rar

Krowicki K, Syczewski M - Stale Paliwa Rakietowe - Wyd 1 - WMON Warszawa djvu
http://rapidshare.com/files/174293391/Krowicki_K__Syczewski_M_-_Stale_Paliwa_Rakietowe_-_Wyd_1_-__WMON_Warszawa.rar

Maranda I Inni - Chemia Stosowana Materiały Wybuchowe Teoria Technologia Zastosowanie djvu
http://rapidshare.com/files/174293625/Maranda_I_Inni_-_Chemia_Stosowana_Materialy_Wybuchowe_Teoria_Technologia_Zastosowanie__2MB_.rar

Nowak H, Smoleński D - Ładunki Kumulacyjne w Wojsku Górnictwie i Przemyśle - MON Warszawa 1974
http://rapidshare.com/files/174295333/Nowak_H__Smolenski_D_-_Ladunki_Kumulacyjne_w_Wojsku_Gornictwie_i_Przemysle_-__MON_Warszawa_1974.rar

Sękowscy Aleksandra I Stefan - Chemia Dla Kolekcjonera Amatora
http://rapidshare.com/files/174301167/Sekowscy_Aleksandra_I_Stefan_-_Chemia_Dla_Kolekcjonera_Amatora__Rozmiar_2_MB_.rar
Size: 1263 KB

Sękowski Stefan - Chemia Na Codzień
http://rapidshare.com/files/174301168/Sekowsk_Stefan_-_Chemia_Na_Codzien__Rozmiar_9_MB_.rar
Size: 9910 KB

Sękowski Stefan - Ciekawe Doświadczenia
http://rapidshare.com/files/174301169/Sekowski_Stefan_-_Ciekawe_Doswiadczenia.rar
Size: 16003 KB

Sękowski Stefan - Drugi Bazar Chemiczny
http://rapidshare.com/files/174301170/Sekowski_Stefan_-_Drugi_Bazar_Chemiczny.rar
Size: 14438 KB

Sękowski Stefan - Efektowna Chemia
http://rapidshare.com/files/174301171/Sekowski_Stefan_-_Efektowna_Chemia__Rozmiar_20_MB_.rar
Size: 20564 KB

Sękowski Stefan - Galwanotechnika Domowa
http://rapidshare.com/files/174301172/Sekowski_Stefan_-_Galwanotechnika_Domowa.rar
Size: 3744 KB

Sękowski Stefan - Moje Laboratorium Cz I i II
http://rapidshare.com/files/174301174/Sekowski_Stefan_-_Moje_Laboratorium_Cz_I_i_II.rar
Size: 28570 KB

Sękowski Stefan - Pierwiastki W Moim Laboratorium
http://rapidshare.com/files/174301176/Sekowski_Stefan_-_Pierwiastki_W_Moim_Laboratorium__Rozmiar.rar
Size: 17424 KB

Sękowski Stefan - Z Tworzywami Sztucznymi Na Ty
http://rapidshare.com/files/174301177/Sekowski_Stefan_-_Z_Tworzywani_Sztucznymi_Na_Ty__Rozmiar_2_MB_.rar
Size: 1654 KB

Stefan Sękowski - Na Wszystko Jest Rada
http://rapidshare.com/files/174301178/Stefan_Sekowski_-_Na_Wszystko_Jest_Rada__Rozmiar_2_MB_.rar

książki z rozszerzeniem djvu można włączyć programem który jest w pierwszej paczce

Alkohol etylowy, (dalej dla uproszczenia zwany też alkoholem) to związek organiczny o wzorze . W różnym stężeniu wchodzi w skład napojów alkoholowych (piwo, wino, wódka i inne). Tradycyjnie do celów spożywczych otrzymywany na drodze fermentacji alkoholowej:

Surowcami do wyrobu etanolu najczęściej są ziemniaki, zboża, a także trzcina i buraki cukrowe.

Wypicie niewielkiej ilości alkoholu powoduje opóźnienie reakcji na bodźce zewnętrzne i osłabienie dokładności procesów myślowych, większe dawki mogą powodować stan pobudzenia, odprężenia, zwiększonej pewności siebie, rozszerzenie źrenic, przyspieszone bicie serca, w przypadku dalszego picia kolejno apatię, otępienie, utratę koordynacji ruchów, zaburzenia mowy, chodu, widzenia, słuchu, pamięci, logicznego myślenia, a wreszcie zatrucie organizmu i utratę świadomości.

Dawka śmiertelna to ok. 200 - 400 g czystego etanolu w krótkim czasie.

Po spożyciu etanolu, niewielka część zostaje wydalona z organizmu w niezmienionej formie wraz z potem, moczem i wydychanym powietrzem, reszta jest metabolizowana głównie przez komórki wątroby. Głównym metabolitem etanolu jest aldehyd octowy, który następnie ulega przemianie do kwasu octowego, a ten do wody i dwutlenku węgla.

Aldehyd octowy ma działanie toksyczne - powoduje m.in. nudności, wymioty, uczucie duszności czy zaburzenia pracy serca. Jest odpowiedzialny za rozszerzenie naczyń krwionośnych i spadek ciśnienia tętniczego, a pośrednio także za obniżenie temperatury ciała. Przy długotrwałym piciu uszkadza wątrobę.

Kobiety pijące w ciąży narażają płód na uszkodzenie, a także ryzykują powstanie tzw. alkoholowego zespołu płodowego (FAS), który może być przyczyną małej masy urodzeniowej dziecka, wodogłowia czy późniejszych zaburzeń w rozwoju.

Długotrwałe nadużywanie alkoholu może mieć dosyć poważne konsekwencje zdrowotne, prowadzi m.in. do chorób układu pokarmowego, układu krążenia, uszkodzenia układu nerwowego, zaburzeń psychicznych, impotencji oraz zależności psychofizycznej.

Szybko rozwijająca się tolerancja na etanol, może łatwo prowadzić do uzależnienia. Nagłe zaprzestanie picia lub drastyczne zmniejszenie ilości spożywanego etanolu u alkoholików wywołuje tzw. zespół abstynencyjny objawiający się zwiększoną pobudliwością, lękiem, drżeniem mięśniowym, nasileniem odruchów, zwiększeniem temperatury ciała, nudnościami, wymiotami, obfitym poceniem, przyspieszeniem akcji serca. W ciężkich przypadkach pojawiają się silne zaburzenia psychiczne (delirium tremens) charakteryzujące się lękiem, halucynacjami, podnieceniem; około jedna trzecia jest śmiertelna.

Alkoholizm jest chorobą nieuleczalną - nie istnieje możliwość powrócenia do picia kontrolowanego, nawet po wielu latach abstynencji, próby takie kończą się ponownym popadnięciem w nałóg.

Bibliografia:
1. "Farmakologia - podstawy farmakoterapii, podręcznik dla studentów medycyny" pod red. Piotra Kubikowskiego i Wojciecha Kostowskiego, PZWL, Warszawa 1985
2. "Biochemia" Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2007
3. "Chemia organiczna" Witold Danikiewicz, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990
4. "Biologia" Solomon, Berg, Martin, Villee, Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa
5. "Biologia 2, zakres rozszerzony, podręcznik dla liceum ogólnokształcącego" Ewa Holak, Waldemar Lewiński, Małgorzata Łaszczyca, Grażyna Skirmuntt, Jolanta Walkiewicz, Operon, Gdynia 2006
6. "Farmakologia, podręcznik dla studentów medycyny" pod red. Andrzeja Dandysza i Zdzisława Kleinroka, PZWL, Warszawa 1987
7. Wikipedia

W przypadku jakichkolwiek błędów, nieścisłości czy opinii na temat tego tekstu proszę o kontakt na PW.

Cytat:

A co dokładnie nazywasz techniką ZR?

Zacytuję za Konarzewskim:
Metoda zapobieganie reakcji
Metoda zapobiegania reakcji (ZR) jest stosowana w terapii nerwicy natręctw. Powstała pod wpływem wyników badań na efektami treningu unikania u zwierząt.
Rozważymy zastosowanie ZR w wypadku kompulsji czystości. Pacjenci cierpiący na to zaburzenie przeznaczają większość czasu na utrzymywanie swojego ciała w czystości (np. kilkanaście razy w ciągu godziny myją ręce) i ochronie przed zabrudzeniem lub zakażeniem. Kompulsje te uniemożliwiają prowadzenie normalnego życia. Typowa terapia ZR przebiega następująco. Po wyrażeniu zgody na terapię, pacjent zostaje wprowadzony do pokoju, w którym znajduje się pojemnik zawierający jakąś ohydną substancję. Terapeuta wkłada do niej ręce i namawia do tego samego pacjenta. Gdy pacjent zrobi to, terapeuta musi sprawić, by nie poszedł natychmiast do łazienki umyć ręce. Pacjent musi siedzieć w pokoju i znosić bardzo silne emocje. Normalna droga redukcji lęku zostaje zablokowana. "Zalanie" emocjami jest bardzo przykrym doświadczeniem, ale lęk stopniowo słabnie i po mniej więcej półgodzinie chory jest w stanie znosić swoją sytuację ze spokojem, który uprzednio byłby nie do pomyślenia. Zwykle wystarcza 20 do 30 sesji, by doszło do wyleczenia.
Skuteczność terapii ZR jest wysoka i sięga 90% przypadków. Choć krytycy, głównie o orientacji psychoanalitycznej, twierdzą, że tego typu leczenie to tylko usuwanie symptomów bez wyeliminowania prawdziwych przyczyn (bolesne doświadczenia z dzieciństwa, nierozwiązane kompleksy itp), to śledzenie losów pacjentów nie potwierdza tych obaw. Nie dochodzi do wznowienia symptomów, nie obserwujemy przysunięcia symptomów na inne obszary funkcjonowania jednostki.
Dla dociekliwych podaję źródła:
K. Konarzewski (1982) Podstawy teorii oddziaływań wychowawczych, Warszawa, PWN.
J. Dollard, N. E. Miller (1969) Osobowość i psychoterapia, Warszawa, PWN.
C. Tavris, C. Wade (1999) Psychologia. Podejścia oraz koncepcje, Warszawa, Zysk i S-ka.
A. E. Kazdin (1977) The Token Economy. A Review and Evaluation, Plenum Press, New York.
B. D. Lazarus (1990) A Cooperative Home-School Token Economy, Preventing School Failur, Vol. 34, Issue 4, p. 37.
B. F. Skinner (1960) Teaching Machines. W: A. A. Lumsdaine, R. Glaser (ed.) Teaching Machines and Programmed Learning, Washington.
P. R. Buckland (1968) The Ordering of Frames in Linear Program, „Programmed Learning and Educational Technology”, 3, vol. 5 (na podstawie: K. Kruszewski (1973) Nowe tendencje w dydaktyce, Ossolineum).
B. F. Skinner (1978) Poza wolnością i godnością, Warszawa, PIW.
D. Fontana (1986) Classroom control, London and New York.
E. D. Berlyne (1969) Struktura i kierunek myślenia, Warszawa, PWN.
J. Szacki (1981) Historia myśli socjologicznej, Warszawa, PWN.
W. Stewart Agras (ed.) (1978) Behavior Modification: Principles and Clinical Application, Boston, Little, Brown and Company
H. & M. Eysenck (1998) Podpatrywanie umysłu, Gdańsk, GWP

Temat: Człowiek za Drutami. Omów temat, analizując kreacje i postawy bohaterów literatury obozowej.

I. Literatura podmiotu:
1. Czapski Józef, „Na nieludzkiej ziemi”, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1990.
2. Grzesiuk Stanisław, „Pięć lat kacetu”, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1985.
3. Moczarski Kazimierz, „Rozmowy z katem”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992.
4. Sołżenicyn Aleksander, „Jeden dzień Iwana Denisowicza”, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1989.
5. Szmaglewska Seweryna, „Dymy nad Birkenau”, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1974.

II. Literatura przedmiotu:
1. Karwowska Bożena, „Obozy Zagłady jako doświadczenie cielesne – Przypadek
Stanisława Grzesiuka, [w:] art. „Przegląd Humanistyczny” 2006, nr 2, s. 63-80.
2. Konecki Tomasz Krzysztof, „Jaźń w totalnej instytucji obozu koncentracyjnego”,
[w:] art. „Kultura i Społeczeństwo” 1985, nr 3, s. 197-211.
III. Ramowy plan wypowiedzi

Teza: Bohaterowie literatury obozowej są poddawani wielu próbom, które pokazują ich wszystkie zalety i obnażają wady - u każdego dzieje się to jednak w różny sposób.
1. Człowiek za drutami – symbolika człowieka zniewolonego i wyalienowanego.
2. Rozróżnienie pojęć lagry a łagry.
3. Literatura obozowa jako nowy nurt powstały wskutek wydarzeń historycznych.
Argumenty:
1. Kobieta więźniarka na przykładzie Seweryny Szmaglewskiej.
a) – Stereotypowy obraz ofiary i kata – Niemca.
b) – Wpływ straszliwych warunków obozowych na psychikę bohaterki.
c) – Silna psychika pozwalająca na przeżycie w obozie.
2. Egzystencjalizm w obozie Gusen - „Pięć lat kacetu” Stanisława Grzesiuka.
a) - Zobojętnienie bohatera w obliczu śmierci.
b) - Chęć przeżycia za wszelką cenę.
c) – Swoiste cwaniactwo bohatera pozwalające na przeżycie.
3. Jurgen Strop jako modelowy przykład hitlerowskiego zbrodniarza.
a) - Wpływ systemu totalitarnego na postawę i psychikę człowieka.
b) – Jurgen Stroop jako kat, nie mający skrupułów.
4. Wspomnienia Czapskiego z tułaczki po ZSRR.
a) – Próba rozrachunku narodów Europy z tragicznych wydarzeń wojny.
b) – Doświadczenie Czapskiego traktowane przez niego, jako powinność dania światu świadectwa zbrodni.
5. Życie w łagrze na przykładzie Szuchowa - „Jeden Dzień Iwana Denisowicza” Aleksandra Sołżenicyna
a) – Brak jakichkolwiek wartości etyczny i moralnych bohatera.
b) - Przystosowanie się Szuchowa do praw rządzących obozem.
c) - Ciężka praca i niezwracanie na siebie uwagi jako sposób na przeżycie.
Wnioski:
1. Wpływ Konieczność przystosowania się do praw obozu w celu przeżycia.
2. Zmiany w systemie wartości przedstawionych bohaterów – śmierć jako zjawisko przyjmowane bez emocji.
3. Świadomość konieczności, podzielenia się ze światem swoimi drastycznymi doświadczeniami

IV. Materiały Pomocnicze

1. Mapa z zaznaczonymi obozami hitlerowskimi oraz radzieckimi.
2. Kartka z cytatami.

Otóż prosiłbym o sprawdzenie. mam też parę wątpliwości co do punktu 4 i 5. Chciałbym opisac Stroopa jako modelowy przyklad zbrodniarza, ale moja znajoma polonistka odradza mi go i bardzie proponuje Moczarskiego, jako ofiara komunizmu i jako sposob na przezycie w wiezieniu byla 0rozmowa z zbrodniarzem. Takze prosilbym o jakas pomoc z Czapskim, mianowicie nie bardzo wiem jeszcze co o nim napisac, co czul, jak to widzial, co mowil jako ocalony z zaglady. Z Góry dziękuje

Znalazłem w sieci wypowiedz Pana Mariusza Agnosiewicza na temat cudu słońca.. to przytocze tutaj ją...

Nie ma się czym specjalnie podniecać: jest to przykład tzw. zbiorowego omamu, które się bynajmniej nie tylko w Fatimie zdarzaly. Np. coś takiego potrafią wywoływać szamani syberyjscy (buriaccy): niedawno jeden mój znajomy, który jako etnolog spedzil nieco na Syberii, zachwycał się jacy oni są niezwykli. Np. szaman się modli o deszcz w obecności bardzo wielu świadków i ci ludzie za chwile "czują" że stoją po kolana w wodzie - wodzie której nie ma. To jest tzw. zbiorowy omam, który się prawdopodobnie i w Fatimie wydarzył. Nie będę tutaj Ci przedstawiał neurologicznego aspektu tego zjawiska, lecz ograniczę się tylko do kilku uwag ogólnych.
W eseju O cudach napisanym w XVIII wieku przez wielkiego szkockiego myśliciela Davida Hume'a, znajdujemy niezawodny sposób weryfikacji cudów:
"[...] żadne świadectwo nie wystarcza do wykazania autentyczności cudu, jeżeli nie jest ono tego rodzaju, że jego fałszywość byłaby większym cudem aniżeli fakt, który ma być na jego podstawie wykazany.
O cudach (1748) [Cyt. wg Badania dotyczące rozumu ludzkiego. Przełożyli J. Łukasiewicz i K. Twardowski. PWN, Warszawa 1977]
Prof. R. Dawkins rozwija to na przykładzie Fatimy:
Posłużę się rozumowaniem Hume'a, by omówić jeden z najlepiej poświadczonych cudów w historii świata, który miało oglądać 70 tysięcy ludzi i których część wciąż jeszcze żyje. Chodzi tu o objawienie się Matki Boskiej Fatimskiej. Zamieszczony poniżej cytat pochodzi ze strony internetowej Kościoła rzymskokatolickiego, na której odnotowano również, że wśród licznych objawień Matki Boskiej to właśnie się wyróżnia, ponieważ zostało oficjalnie uznane przez Watykan.
"13 października 1917 roku, na Cova da Iria niedaleko portugalskiej miejscowości Fatima zgromadziło się ponad 70 tysięcy ludzi. Przyszli, aby zobaczyć cud, który Najświętsza Dziewica zapowiedziała Lucii dos Santos i jej małym krewnym: Jacincie i Francisco Marto [...] Wkrótce po południu Nasza Pani w istocie się objawiła. Pod koniec spotkania wskazała na słońce. Podekscytowana Lucia powtórzyła jej ruch i wszyscy spojrzeli w niebo [...] Wtedy tłum wstrzymał oddech z przerażenia [...] Wyglądało na to, że słońce rozdarło niebiosa i spada w dół, wprost na zatrwożone tłumy [...] Kiedy już wydawało się, że rozżarzona kula uderzy w ludzi i wszystkich unicestwi, cud się skończył. Słońce powróciło na swoje miejsce na niebie, świecąc teraz równie zwyczajnie, jak zwykle."
Gdyby cud w postaci spadającego słońca widziała tylko Lucia, młoda dziewczyna szczególnie odpowiedzialna za kult fatimski, niewiele osób potraktowałoby całą rzecz z powagą. Mogłaby to być bowiem jakaś halucynacja czy kłamstwo o dość łatwym do wyjaśnienia podłożu. Respekt budzi jednak aż 70 tysięcy świadków owego wydarzenia. Czy 70 tysięcy ludzi może zbiorowo ulec halucynacji? Albo czy ktoś relacjonujący to wydarzenie może aż tyle zmyślić?
Spróbujmy zastosować kryterium Hume'a. Z jednej strony mielibyśmy uwierzyć w masową halucynację, jakąś sztuczkę świetlną lub zbiorowe kłamstwo 70 tysięcy ludzi. Trzeba przyznać, że brzmi to nieprawdopodobnie. Jest jednak mniej nieprawdopodobne niż wytłumaczenie alternatywne, że Słońce rzeczywiście zmieniło tor swej wędrówki. Słońce nad Fatimą nie było wszak niczyim prywatnym słońcem; ta sama gwiazda ogrzewała wówczas pozostałą wielomilionową rzeszę ludzi po oświetlonej stronie Ziemi. Jeżeli zatem założymy, że rzeczywiście zmieniła ona na moment swą trasę, ale było to widoczne wyłącznie na Cova da Iria, musielibyśmy uznać zaistnienie jeszcze większego cudu: złudzenia niewystąpienia zmiany toru naszej gwiazdy, którego doświadczyły miliony osób nieobecnych w Fatimie. Nie wspominając już nawet o tym, że gdyby Słońce naprawdę ruszyło z tak wielką prędkością, Układ Słoneczny po prostu by się rozpadł. Cóż, nie mamy wyjścia. Musimy zgodzić się z Hume'em i wybrać z dwóch możliwości mniej cudowną - uznać, że wbrew oficjalnej nauce Watykanu żadnego cudu w Fatimie nie było. Co więcej, wcale nie jest oczywiste, iż to na nas spoczywa ciężar wyjaśnienia, co sprawiło, że 70 tysięcy osób zostało wprowadzonych w błąd..

Więcej pod tym adresem --> http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,1523

Pozdrawiam

to jest mój plan :
I. Literatura podmiotu

1. Baczyński Krzysztof Kamil, Psalm IV, w: Krzysztof Kamil Baczyński Utwory wybrane, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1986, s. 77-79.
2. Kochanowski Jan, Tren XI, w: tegoż, Treny, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1997, s. 21-22.
3. Kochanowski Jan, Pieśń, w: tegoż, Pieśni, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1998, s. 3-4.
4. Księga Hioba W: Biblia Pod red. ks. Michała Petera, Mariana Wolniewicza, Księgarnia Świętego Wojciecha, Poznań 2002.
5. Mickiewicz Adam, Dziady cz. III, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2003.
6. Twardowski Jan, Podziękowanie, w: tegoż, Miłość miłości sztuka, Księgarnia Świętego Wojciecha, Poznań 2002, t. I, s. 213.

II. Literatura przedmiotu

1. Borowski Andrzej, O trwodze, rozpaczy i nadziei w Trenach Jana Kochanowskiego, w: Jerzy Ziomek (red.) Kochanowski Jan. Interpretacje, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1989, s. 166-178.
2. Dalman Magdalena, Człowiek i Bóg w świecie III cz. Dziadów Adama Mickiewicza, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2008, s. 106 - 205.
3. Nosowska Dorota, Słownik motywów literackich, Wydawnictwo Park,
Bielsko-Biała 2004, hasło: „Bóg”.
4. Święch Jerzy, Literatura polska w latach II wojny światowej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, s. 135-137, 147-157.
5. Trześniowski Dariusz, Tajemnice „Księgi Hioba”, w: tegoż, Biblia w literaturze polskiej, Wydawnictwo UMCS, wyd.2, Lublin 2005, s. 186-188.
6. Witkowska Alina, Mickiewicz. Słowo i czyn, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1983, s. 131 - 152.

III. Materiały pomocnicze
1. Cytaty.

PLAN PREZENTACJI

TEZA: Literackie rozmowy człowieka z Bogiem zmieniają się w zależności
od światopoglądu autora oraz dominujących nurtów epoki.

I Wstęp:
1. Dialogi z Bogiem obecne są już w najwcześniejszych utworach literackich i powracają we wszystkich epokach.
2. Człowiek, którego życie przeplatane jest radością i cierpieniem, zwraca się do Boga szczególnie w trudnych chwilach.

II Rozwinięcie:

1. Człowiek wystawiony na wielką próbę – Hiob jako przykład pokory
w znoszeniu cierpienia:
• bezgraniczne zaufanie Bogu oparte na wierze;
• złamanie tradycyjnych żydowskich wyobrażeń o nieszczęściu jako karze za grzechy.
.
2. Jan Kochanowski – różne sposoby dialogu z Bogiem u jednego autora:
• hymn Czego chcesz od nas Panie przykładem postawy pokornego podziwu i uwielbienia, oddającego podstawowe założenia epoki;
• Tren XI odbiciem utraty wiary w renesansowe ideały.

3. Konrad odzwierciedleniem ludzkiej pychy:
• romantyczne przekonanie o cudownej mocy i misji poety;
• przesadnie dumna i zbuntowana postawa bohatera.

4. Błagalny psalm Krzysztofa Kamila Baczyńskiego:
• odbicie epoki w kontrastujących zwrotach poety;
• prośba o wytłumaczenie otaczającego podmiot liryczny zła.

5. Jan Twardowski przykładem pozytywnej liryki religijnej:
• podziękowanie za różnorodność świata;
• wpływ wychowania i wykształcenia autora na jego twórczość.

III Podsumowanie:
1. Sposób rozmowy z Bogiem zmienia się często w zależności od wydarzeń
w życiu autora – zarówno tych osobistych, jak i historycznych.
2. Epoka, w której tworzy artysta ma ogromny wpływ na jego literackie dialogi
ze Stwórcą.

i chce dodać do wstepu punkt 3 albo jako pierwszy Dialog człówieka z Bogiem-dialog specyficzny. Po prostu jak bede wyglaszac prezentacje chce powiedziec ze to przewaznie człowiek (choć wyjątek jest u hioba)mówił więc jest to monolog i nie wiem czy musze zapisac w planie pozycji wstep w podpukncie ze bede mowic o tym dialogu albo nie wiem czy może wpisać po prostu wyjąśnienie pojecia dialog ale w tedy by trzeba już słownik dac , tak?
Zna pani może jakieś opracowanie do "piesni" kochanowskiego?